Patroni mysłowickich placów i ulic (4)
Mieroszewscy
(część pierwsza)
Mieroszewscy z Mieroszowic herbu Ślepowron byli właścicielami Mysłowic ponad 200 lat tj. od 1637 do 1839. W posiadanie Mysłowic weszli przez małżeństwo Jadwigi Salomonównej z Krzysztofem Mieroszewskim. Jadwiga odziedziczyła majątek w 1614 roku po śmierci swej matki Anny Katarzyny Kozłównej z Gorzkwi Salomonowej. Małżeństwo Jadwigi i Krzysztofa było bezdzietne. Krzysztof zmarł przed 1614 rokiem a Jadwiga w 1637 roku. Po niej, jako po srtyjence, odziedziczył Mysłowice również Krzysztof – lecz syn Wojciecha Mieroszewskiego, podwojewody krakowskiego i Doroty z Bebelna Gosławskiej-Mieroszewskiej herbu Oksza. Ten właśnie Krzysztof stał się chlubą rodu Mieroszewskich.
Urodził się w Mysłowicach około 1600 roku. Tutaj pobierał nauki, a potem wyjechał na studia do Krakowa i Bolonii. Był człowiekiem o ogromnej wiedzy i wybitnych zdolnościach. Pisał utwory poetyckie po łacinie i grecku. Oprócz tego znał kilka języków nowożytnych, co otworzyło mu drogę do dyplomacji i stanowiska sekretarza czterech polskich królów: Władysława IV, Jana Kazimierza, Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Jana III Sobieskiego. Z wykształcenia inżynier-fortyfikator był też znakomitym matematykiem, architektem i geometrą. Niesłychanie czynny i energiczny kierował pracami fortyfikacyjnymi na Jasnej Górze w Częstochowie przed przybyciem tam Szwedów w czasie ich najazdu, następnie fortyfikacjami Krakowa, Przeworska, Będzina i Olsztyna oraz klasztorów w Leżajsku i Jarosławiu. Napisał książkę pt. Obrona wolności Rzeczypospolitej i królów Królestwa polskiego przeciw twórcom nowego prawa”. Jako zamiłowany bibliofil zgromadził cenny księgozbiór z zakresu sztuki fortyfikowania miast, który zapisał Bibliotece Jagiellońskiej. Odziedziczywszy po stryjence Jadwidze część klucza mysłowickiego, zajął się gospodarką tego majątku. Założył kuźnię w Szopienicach nad Rawą i powiększył dobra przez kupno Bogucic, Szopienic, Brzęczkowic, Roździenia, Kuźnicy Roździeńskiej i Brzezinki. Sukcesy, sława i szczęście w karierze zawodowej nie szły w parze z pomyślnością w życiu osobistym. W roku 1650 ożenił się z Anną Krzesz z Męciny, ale w dwa lata po ślubie Anna umarła, mając zaledwie 25 lat. Drugie małżeństwo zawarte w 1661 roku z Agnieszką z Biberstina Starowiejską również było bezdzietne. Na kilka miesięcy przed śmiercią Krzysztof założył ordynację mysłowicką, zatwierdzoną przez cesarza Leopolda I. Majątek przekazał prawem fideikomisu swojemu bratankowi Janowi Krzysztofowi, co Agnieszka potwierdziła aktem notarialnym. Zmarł w 1679 roku w Mysłowicach i pochowany został w kościele NMP, gdzie znajduje się tablica nagrobna z czarnego marmuru z portretem w pobliżu ołtarza po stronie prawej.
Jan Krzysztof Mieroszewski, syn Jana, właściciela części Mysłowic, Michałkowic i Małobądzia, był pierwszym ordynatem mysłowickim. W roku 1740 otrzymał od Fryderyka Wielkiego tytuł hrabiowski. Pełnił funkcję starosty i sędziego ziemskiego Księstwa Siewierskiego. Zmarł w 1755 roku i pochowany został w krypcie kościoła NMP w Mysłowicach.
Młodszy brat – Jerzy Antoni – był proboszczem tegoż kościoła od 1704 roku. Jako energiczny proboszcz, ponieważ wzrastała liczba mieszkańców, przebudował kościół, powiększył go o dwa przęsła i wybudował kryptę przed głównym ołtarzem. Odbudowany i odnowiony kościół konsekrowano w 1744 roku. Piękny barokowy wystrój kościoła pochodzi właśnie z tego okresu. Na pamiątkę odnowienia kościoła wmurowano tablicę, mówiącą o tym, że „ks. Mieroszewski kościół własnym kosztem odbudował, ozdobił i upiększył”. Ks. Jerzy Antoni pełnił nie tylko funkcję proboszcza, ale działał również jako sędzia sądu królewskiego, kustosz koronny, kanonik przy katedrze krakowskiej. Po 52-letniej pracy duszpasterskiej w Mysłowicah zrezygnował z probostwa i osiadł w Krakowie. Tam też zmarł w 80 roku życia i pochowany został w krypcie Kościoła Mariackiego.
Trzecim dzieckiem Jana Mieroszewskiego była córka, Marianna Józefa Anna. Wiadomo, że wyszła za mąż za Schwallenberga, właściciela Dziećkowic, Brzezinki i Słupnej, która przeszła w posiadanie Laryszów.
Czwartym dzieckiem Jana był Kazimierz, którego syn Józef – po bezpotomnej śmierci Jana Krzysztofa – odziedziczył Mysłowice i został drugim ordynatem w latach 1755-1768. Równocześnie pełnił funkcję burgrabiego zamku na Wawelu oraz łowczego łęczyckiego.
Józef Mieroszewski miał tylko jednego syna, Wincentego, który po śmierci ojca odziedziczył cały majątek. Ponieważ był małoletni – trzecim ordynatem został w latach 1768-1779 Jan Nepomucen Mieroszewski. Wincenty jako czwarty ordynat był na majoracie tylko jeden rok 1780, gdyż zginął śmiercią tragiczną spadając wraz z koniem z mostu modrzejowskiego do wody, ponosząc śmierć na miejscu.
w.w.
(Dokończenie biografii Mieroszewskich w numerze następnym)
Życie Mysłowic nr 14-15, 24.XII.1991-10.II.1992 r. cena zł. 5.000